مرگ

 

فقط کلمه         

      می تواند          در آفتاب زمستانی                  قدم بزند

        و                

             آنقدر  راه را مرور کند                                    

                 که       ناگهان           برسد به خلوت گورستان .

 

کسی که منتظرش می مانی

          هجای یک کلمه ست

       که         در پیاده روی ساده ی اواخر آبان ماه

     هنوز کسی هجی نکرده        دهانش را

                                                 و مبهم است رسیدن.

 

رسیده ام به کتابخانه

                        سلام می دهم

 و  آفتاب   مرا    تا    صراحت مرطوب مهر ورزیدن

                                                              به پیش می راند .

 

میان اینهمه الفاظ

       صدای آزاده ست  

              که می تواند  

          با حروف خواهرانه ی تابستان

                                       مرا بشناسد.

 

فقط کلمه

     فقط      حروف محض    که         هجی نمی شوند

            در آفتاب زمستانی

                                         قدم زده اند .

 

  

/ 4 نظر / 6 بازدید
محمد مسعود

سلام با بهشت و جهنم آپ کردم سر بزن منتظرم [گل]

بهروز

فضولی می کردم که دیدم سودابه برایت نوشته.... اما او نمی داند که من تو را ندارم.او .من. تو. ندارم.اما.این امای همیشه لعنتی دست از سرم بر نمی دارد.به هر حال خوشحالم از این که او فکر می کند من تو را دارم.

مسعوده

مثل همیشه خیلی لذت بردم