گاهی منم

 

مثل  کسی که نیست     نمی خندی

    مثل کسی که هست!

این     فرق می کند

چای از دهن می افتد

      سرد می شود          چشمی که پیش توست .

 

  حجمی که آینه ست

 دیوانه می کند

           دیوانه می کند

                             حجمی که آینه ست

حتا        کسی    شبیه     خودم را

وقتی            در  قاب عکس

گاهی منم                گاهی خودم

و         بعد          خودم راه می روم

                   با حجم ترسناک همان آینه

                                                       تمام قد !

 

  اینجور چیزها

   از خل شدن   که     نیست

خندیدنت که       عیب ندارد

        مثل کسی که        هست         مرا گیج می کند

               ورنه خبر شدم که                 تو مُردی !

 

/ 3 نظر / 9 بازدید
بهروز

سلام شعر حجم ات خوب بود و تاثیر گذار مثل همیشه . ومن نمی دانم چرا فکر می کنم درست مثل دیوانه باید در باره هرچیزی که می خوانم چیز بنویسم .حالا که قرار است شعرت شعر حجم باشد پس کمی دقیق تر از این منظر نگاهش کنی آنوقت شاید نه باید برخی سطر هایت را دوباره بنویسی نه؟ حرف های مرا جدی نگیر نوشتم که چیزی نوشته باشم.بدرود استاد

مسعوده

در هجاهایی که از درون می تراود تو را می جویم مثل کسی که هست مانند تمامی بودن ها