١

     کلام طعم خودش را می سوزد            به خلوت رمیده ی خود فکر می کنم          جهان به یک ستاره که می افروزد         حالا           در کهکشان نمی دانم چند.

و    همینطور      بی سبب            از آغاز  می شوم       پیش  از طپیدن  نبض ماه       در گلابی فردا.

 

  2

چرا که بهار از دلگیری ی ابر زاده شد     بغض آسمان      با پریدن هزاران چلچله بارانی .

  

آن قصه روی دست های زمین     این غصه روی وعده ی چشمانت.