فقط کلمه         

      می تواند          در آفتاب زمستانی                  قدم بزند

        و                

             آنقدر  راه را مرور کند                                    

                 که       ناگهان           برسد به خلوت گورستان .

 

کسی که منتظرش می مانی

          هجای یک کلمه ست

       که         در پیاده روی ساده ی اواخر آبان ماه

     هنوز کسی هجی نکرده        دهانش را

                                                 و مبهم است رسیدن.

 

رسیده ام به کتابخانه

                        سلام می دهم

 و  آفتاب   مرا    تا    صراحت مرطوب مهر ورزیدن

                                                              به پیش می راند .

 

میان اینهمه الفاظ

       صدای آزاده ست  

              که می تواند  

          با حروف خواهرانه ی تابستان

                                       مرا بشناسد.

 

فقط کلمه

     فقط      حروف محض    که         هجی نمی شوند

            در آفتاب زمستانی

                                         قدم زده اند .