برای تغزل مزدک و پیام سیستانی. عزیزانم

غوغای تو با سوختن روح آغاز می شود
کلمه در کلمه
هجا در هجا
هوا غبار آینه را می پرد
دامنه در لکنت باران می رقصد.

زمین کامل تن را
فراغ خسته ی لب ها .

با که خویشتنم عریان شد
و تن هجوم مبهم رویا را تردید کرد ؟

کنار آیه ی لبریز
تلاوت باران را آخر شو
برای وحی نهایی دلتنگم
مثال سوره ی توبه
و عشق مثل حواس نور در کتابت دیرین.


در این دمادم اسپند
برای وحی نهایی دلتنگم.

                                              

                                                هفتم اسفند.کرج. خانه ی حجت