دیشب
همین دیشب به خواب من آمده بودی
خش در صدایت
گل در کلاهت .                          
               
یاد ترا روزها از یاد برده است
یاد مرا تو که وقت تمامی.
 
پله های برقی بعدازظهر
کارگرخسته ایست که عقربه ها رابه پیش میراند
زمان را به اعماق میبرد
فاصله را خلق می کند
تا تو که می آیی…
نیامده بودی باز هم برای همیشه.
 
 تاخورده درکلاه توگل
گل در کلاهت لبخند
لبخندبر لب ات شبیه اول فروردین
روزهای همین نوروز 
بیا بامن به خواب پرستوها برویم
رویای گرم سفر
درآب های سرد ورارود
درباغهای معلق الف لیله لیله.
 
باتوخداهم آیینه گردان است
شانه به موهایت میرقصاند
ازحرف های کریم ترازعشق می شود 
گاهی مجاور خوابت می خسبد
رویای ساده ای به شعورت می لغزاند
لم می دهد به بالش آوازهای پرازغم
یکهوپرازهوای قهقهه                                                                  
ناگاه لبریزجام پرازماه                 
اصلاخودش ماه می شود
راهی برابر چشمانت باز می کند
ناز می کند                                 
بیهوده میرسد دم باران
 درعصرگاهی غمگین.
 
رویای نیم شب ازاین
همین دیشب که توآمده بودی
عطرکامل شب بوها
سیطره نامت به سلطنت ایام
بیهوده مثل خود بیهوده
آشفته عین پریشان
                درقلب منتظر انسان
جایی که بی خبرتولد یک مرگ کلید می خورد
ودرهراس خودت می میری
                 خم می شوی     
می افتی                                    
برابر این برگه های بی نشان تماما گنگ
درجستجوی ایستگاه دلی میگردی
که گفته باشد:
                محبوب من
نوشته باشد: 
                عزیز من.
 
تا باتومی رسم
یک ایستگاه تمام است
همین ایستگاه آخراسفند راکه تمام است
با توام                                       
پله های برقی اینجا رابالا می روم
در ایستگاه بعد تو محوی
                         درالف لیله لیله
از آخرین حکایت انجا عزیمت پنهانی داری
تا من که
درحکایت اینجا  قصیده خوان سفرها باشم.
 
قدم زنان تمام افق بامن بود
یعنی قدم به کوچه باریکی نهاده ام
که ازکلاه تو گل افتاد                                   
دیگر تو هیچ هم نیامده بودی
نبودی                                                       
یعنی به هیا ت انسان
                         ضربدرزدی
ابطال مهر توبود
                      از عشق
با کودک نفسم
اکسیژن تغافل از پایان هستم
تا انتها فقط/ کتاب قصه ام/یک نقطه کسر دارد
یک نقطه از طلوع تو از بامداد خیال آخر
بهتر.                                                        
                                                                               
از عشق ناگزیری
هرچند نیستی                                             
تا در خیال افتاب به خورشید می رسی
تکرار از لبان تو می افتد              
گل در حواس کلاهت
تا می زند به روزهای آخر انسان
تا می خورد
             در گوشه کلاه تو
در گوشه کلاه تو …
 
۱۷ اسفند. ایستگاه مترو . مصلی.