تو . تو باید بفهمی .تو باید بشنوی . تو . تو حتمن باید های دیدن را یاد بگیری . تو . تو تنهایی. تنها نه . تن ها. یگانه نه .  یکتا نه . غم . همه ی چیز هایی که با توست . با توی تن ها و...  با توی بشر . و این همه خیابان کافی ست تا با پای سرت پیاده بروی و شعر های اس ام اسی بنویسی . فکر نکنی فقط وفقط بنویسی . آن هم با لسان اجق وجق فینگیلیش. و دنیا دور سرت چرخ بزند .ای دل بی مروت ای دل تن ها ای دل آشفته ای دل ویران ای دل آزاردهنده. بعد بفهمی شعر ننوشته ای چشمهایت را بسته ای . سر در گریبان پنهان کرده ای دست در آستین فرو برده ای خون خورده ای . مادر .. بالین و نهالین بیمارستان حجم دلت را از من دور کرده است حجم این دنیای کوچک برایم خاک است تن بی هواست لب بی بوسه است خواب بی رویاست . فقط هاها هاهاست. من من فقط باید بفهمم. باید ببینم باید بشنوم .اما دریغا دریغ که صم بکم عمی فهم لا ......................................... ........................................... 

۱

 

 شبانه در قد م راه شعله می کشم

و از پیاده روی انقلاب

کتاب جلد سفید دلم

خلیج آبی چشمان لفظ ها.

قد م از این کلمه

از این تهافت ویران سرزمین مقدس

به آبراهه ی خاموش تا بدایت آزادی.

تمام نخواهد آمد

           و ناگهان نرسید م

                     در ایستگاه پر از نیلی

               کتاب جلد سفید لبالب پیغام.

۲

 

رسید ه ام

         از آسمان شما

            یک چراغ خرد

         به باغ حنجره ی باد.

رسید ه ام

به سر شاخه های شب

          یکی ترانه ی خورشید.

خیال و بوی غزل در اطاق کوچک اندوه

و دست ماه که کبریت می کشد

                                 و سیگار بشکفد.

                                                                   عصر دلتنگ یکشنبه. میدان انقلاب.۱۲ اسفند