به آواز بلندشان

تا افقی

نه دور ونه نزدیک.

           

شنیدن در دشواری

دیدن اندوهواری در برابر دیواری.

پریشانند و پریوار

گاه با مغازله ای رقصان

دیگر باره در تکلم مرغان محزون .

آنان سکوت نبودند

نبودند گویا که رنگ صداشان

در ر‍‍نگ1 گرامافون

خونابه در گلوی مغنی زد

آوازشان

بریده بریده

تیغ هیاهوخلیده بر قد  رعنای ی قوافی ی پنهان .

چون شعر پشت قلم ها شان ناپیدا

سودای عربده میآمد تا....

                         تا آنکه زینه زینه به نجوا کامل

                         زمزمه در بلوغ زمین

گاه چشم پر از خون و چشمه ی می گون.

هراس به دندان بردن

چون شیری که کودک نوزادش را تا قله

                     می برد سروده ی حالا را تا هیجا.

حالا کنار موج

آدمیانند

         و

          کنار موج آدمیان

انسان با سرود غریبی

که جماعت نا پیدا می خوانند..... 

----------------------------------------------------------------

۱ـرنگ:اهنگ