بهترین کاری که می شود کرد ، ننوشتن است . ولی ادمی به سبب گناهی که مرتکب شد و مستوجب مکافات هبوط گردید و از نعمت "بهترین" بودن چشم  پوشید به نعمت "آدم" بودن مفتخر شد. از ننوشتن با همه خوبیهایش خوشمان

نمی آید ،  بهمین سبب به عذاب نوشتن تن در می دهیم شاید از رنجی که می بریم

لذ تی حا صل شود.

وبلاگ " حرفها " اگر بتواند فقط " حرف " بزند ، کافی است تا کلاه از سر بر داریم و

به احترام خودمان شعر ها و یا دداشتها و داستانهایمان را به عرض مبارک خوانندگان

برسانیم ، این حرف اول . حرف دوم اینکه فعلا هر هفته دو بار به صحنه خواهم آمد چرا که شخصا بلد نیستم تایپ کنم و اگر سروش خانم صدایی نبود همین چند سطر هم به صفحه نمی آمد . از اینرو جسارت است اگر مطول بنویسم ولی چه کنم که روز

اول است و حرفها کمی طولانی شده است . حرف سوم ، مسعود میری هستم . مثلا متولد ا شهریور 1343 به روایت شناسنامه و 2 آذر 1343 به روایت حضرت آقای اخوی مان دام عزه . زابلی ام و همین چند لحظه پیش که دوست بسیار نازنینم موسی شیرزایی    شاعر بی ادعا و با منش سیستانی را از فرودگاه مهر آباد به خانه آوردم با اندوه گفت زابل را شن باد برد و و السلام .

چند کتاب چاپیده ام که خواهم گفت و چند آزمون مطبوعاتی مختصر دارم که فقط " کتاب نخل " فصلنامه ای از سرزمین آفتاب و بیابان ، سیستان و بلوچستان با چهار نمره برایم هنوز خاطره آفرین است و بس . در سالهایی که مجاور ولایت بودم

" خورشید های کوچک " را منتشر کردم که شعر شاعران جوان استان سیستان و

بلوچستان بود ، بی نام و نشانی از مولف . دو مجموعه داستان دارم ، یکی افسانه ای که هنوز به شیوه ای دیگر همان سبک و سیاق را در نوشتن پی می گیرم ، شیوه ای در استعاره های بیابان که خیابانی ها دوستش نمی دارند ، با عنوان " خانه های شطرنجی سرنوشت ملت ما " و دیگری ده داستان در موضوع مرگ با عنوان " یک چیز عین تمام " .

گفتگوهایی هم داشته ام با دوستانی که اهل فکرند و ذکر ، که نامش را گذاشتم

" مثل مردمک چشم خویش " که خود همین نام بی ربط و لی دل پذیر کمر ناشر را شکست و نفروخت . و همین چند ماه پیش مرتکب جنایتی هولناک شدم . از اصرار و لج بازی اردشیر رستمی طراح و اندیشه مند متفاوط و موسی شیرزایی  شاعر مجنون زابلی ( که قربان شان بروم ) بود که کتاب شعر " هیچ جا برای سر نهادن دریا ساحل نیست " را منتشر کردم ، و اگر فرصتی بود برخی سروده هایش را در این صفحه خواهید خواند . فعلا معرفی بس . مقدمتا چند شعر تا وقتی دیگر.

 

 

از شعر های لاهیجان

 

عصر است

باز می گردم

خوشوقت می شوم

درهای دادگستری امروز بسته است

 و بچه ها سیگار می فروشند

                                                        تخمه

                                                             و یا کیف .

زنها رسیده اند و عاشق نه !

باید فنجان قهوه ای بخواهم 

                                             بنوشم

آ وازهای مبهم تنهایی را .

عصر است

جمعه با تمام جهان وقت می کند

در پارک مجاور میدان قدم بزند

عکاس عکس بگیرد

و دختری

چشمان پر و لعش را بیاکند

                                                     از شوق زندگی

عصر است

من فقط تو نبودم

گناه نیست

بنشینم و کتاب بخوانم

بی هیچ محملی

خوشوقت میشوم  که خدا خواب رفته است 

و من کنت میخرم .                                                                 تابستان 81

 

 

 

    فقط می توانم بگویم باشد

صبح شنبه همیشه همینجور وا می شود

ششدری ریگ روی سنگ

پا گرد مضحک عتیقه و لبخند .

من با همین حزوف مقوایی

شعر های چرندی می بافم ،  

زور می زنم

جهان بند رنگی تنبانش را

حلقه داری بیاورد

و بشر سر بجنباند

مرا چه حاصل از این حرف های زنگی شمشیر زن .

مغول هنوز بزایم گل می چیند

و تاتار

پشت چراغ قرمز آزادی

                                تار میزند .

به یاد برگهای زرد کتاب تاریخ نمانده است

انوقت ها چقدر بشر می ترسید

حالا بشر به کار خودش در می ماند

روزنا مه های مخنث می خواند

و دیگر از زوال بکارت حرفی نیست .

آن سوی میزهای مطول

                       خر مهر میزند

اوراق محکم و متشابه را

و خر مهره

یعنی طلا ی ناب اصالت در بقچه

و رسالت             

در انتهای شاهراه مانده به گل .

فقط همین !

همین که فقط باز می توانم  بگو یم باشد

و زیر لب به هر چه که لفظ است

                                                 تف کنم

و تو بگویی و هرهر

و من سری بجنبانم ...

                                                                           خرداد 83