می گویم مهم نیست جهان تازه شود می گویم تو تازه باش . می گویم سراسرجهانم    پر اندوهم      لبالب آتشم     پیمانه ام     شکسته ام    خاکسترم    تمامم    می گویم عشقم    که نه ! مستم     که نه! نی ام    که نه ! چنگم    که نه ! رودم    دهلم    که نه ! مسیرم     راهم     جهتم     دوست داشتن بی ملاحظه ام     که نه...

 نمی گویم و سال به انتها می رسد      این تنگ دلی بی کران.   سال بدی بود     سال خوبی هم بود .  هر دو با هم     و    یاد گرفتم حالا زنگ پایان دارد نواخته می شود    حالا تا چند لحظه دیگر .   کجا ایستاده ام که کسی را باید دوست بدارم    و     هرگز نباید  دوستم بدارند    و   این رنج عالم بر دوش خواب زده ای گنگ است     که   سالی دیگر باید از سر نو تماما از بن    جور دیگری خودش را تجربه کند. برادرم خداوند یاورم باشد     رفیقان بی شما باید رفت  این راه را .   برادرم خداوند دستش را بر شانه ام بگذارد      که   این سالها تنهای تنها را با خودم آغاز کنم.

 و   تو    تو    تو    شما    شمایان و    جنابعالی    و همه مان  اینطور آغاز کنیم     تا    جهان یک  سر ابستن برکت شود . تمام حرفم همین بود امشب به دخترکی بارانی در کافه اندوه های بی نهایتم در خیابان سجاد مشهد.

 خوب باشید و روشن. زمینی باشید و تنها .ایام را مبارک کنید رفیقان دور از همیشه من. عشق های بی فرجامم و دلبرانی که نه مادرید و نه دلبر. خودتان باشید . من هم سعی می کنم خودم باشم .

 همسفران جهان در راه مانده اند    جهان بی راه است     حتی اگر سالی نو به گمان آید.

به سلامت.