بزرگراه رسالت یکسره به بهشت باز می شود
بزرگراه نگاهت را به کدام آسمان گره بزنم
                                          بانو !

 

 


نه آسمانی  نه جانی   نه چشمه ای  نه چشمی
خواب زمستانی ی بهانه های خرابم را به آسمان بدهم  زار می زنددریا می شود   دادور می خواند
ناگزیرم به خلسه ی بلند خدا نامه ای بنویسم.


محبوب من
اردیبهشت پنجره های باز میانسالی
تعجیل کن    دختران الوهیم را صدا بزنیم  بیایند  برقصند روی صحنه ی شیدایی
شبنم   ساغر  مسعوده  آنا  حمیده  زینب
برای کبوتر اسم هایشان گندم بپاشم
اصلن برای نک زدن رویاهاشان دانه شوم
خودم را به خواب سرد زمستانی بزنم
ناز بریزم   دعا به جان طرب هاشان باد
ناز بریزم   بلای شان به خوان شبم جیحون باد
ناز بریزم   سمرقند باد شباب جام بخارایی شان   
در آفتاب قدسی ی مشرق.



هنوز قدیمم       کهن       مثال مرغ سلیمان
هنوز جمعه که بر می گردد     مسافرم به جانب تردید های مفصل
هنوز خنده ام از تاک فروزان خانه ی پدری خوشه می بخشد
شراب می افشاند
لبان مادر پیرش    بدیهه خوانی ی تصنیف های گرم خدایان.



می جوشد       بلند حرف زدن    پشت گوشی ی تلفن
الو پدر     بلات به جانم     غمت کم باد
خبر شدی که منتظری مرد؟   و من عبای آبی ی خوشرنگی خریده ام برای زمستان
الو پدر      چراغ باد که می لرزد     شما به ساعت لبخند , ثانیه ها را ورق بزنید
الو پدر      کنار عکس های شما چند عکس تازه به تالار آسمان نصب کرده ام
شبنم    ساغر    مسعوده   آنا    حمیده    زینب
الو پدر       صدای من به گرستن می ماند     عیب است دختران الوهیم از شراب غم بچشند .


عزیزکم
بریز جرعه ای از جان طربناک و بی ملال جنونم
و جرعه جرعه بنوشان سه تار قهقهه را       به دختران الوهیم
تا خدا دوباره به بادام ها برسد
به خواب تند انارهای درشت ساوه
تو مادر همه ی رنگ ها هستی
و ساده می شود خبر هدهد       به گوش بخت سلیمان
و نغمه می شود دم بلقیس         در غروب داغ یمن .




فرشتگان به داریه ی باد     پای شعله های بلند ماه      دمیده اند
خطوط آخر نجواشان      به شوق ناز شدن چرخ می خورد
الو خدا     تو چطوری  ؟  دلت تنگ می شود گاهی؟