جمیله ی عذرا

جمیله ی اینجور فهم خودت روی بی هشی ی باز

جمیله ی لبخند های کریم کردی   بی حواس ثانیه ها در تهران .

 

طنبوری بلند تا لبه ی بالایی   برای نام تو    هی پیچان به جان جهان

تا ته فنجان خاک که هی می می خواهد

شراب   کمی کرده ست برادران      برادران مقدس

شراب   کمی کرده ست خواهران      خواهران مقدس

 تمام آب های جهان را بیاورید

                           نیاوردند  .

 

استر   ملیکه ی خون    خسته ی قبیله ی مجنون

در بارگاه شاه جهان   اردشیر

 

جمیله ی قرآن   که لای ورق های  گل خشک می گذاری

       یا نه

گل خشک های لای ورق های قرآن  که ...  چه فرقی دارد

جمیله ی رویا که کال می رسد به شش جهت

                                                     که نه

به این جهات محض که فرض اند روی فقط هیچی.

 

چرا نگاه تو گم بود   در آن  لحظه ؟

هوا می آمد   می رفت    می تابید    می پیچید    گرفته بود صدایش    خش داشت نوایش

طنبوری بلند تا لبه ی بالایی

تا رف دف دف زدن های نفس    بعد از معاشقه ای مجروح در هبوط

تنها    یکه     یگانه     صبور    کشته روی دست خداوند    پاک تر از خودش.

 

مرا بیا گلک من

به انتهای جهان برگردیم

و دامنی گل شب بو بریزیم   به لحظه ی پر قرمز  که   در طلسم ترکمنی می سوزد

مرا بیا گلک من

هزار تا نه    دو میلیارد تا      نه   هیچی 

  ها !  درست شد

و هیچی    دم آهسته را به خوان وسیعش  بر

گلاب های مقدس از کاشان    و خنده های مکرر   از عرش کبریایی ی انسان

شراب ناب بلوچستان از خرما

و چند تا هیچی ی دیگر که یادم نیست    به خون گریزش ...

اوووووووووووووووووووووه ! خسته ام  حبیبم .

 

جمیله ی سوگند

جمیله ی چند تا هزارسال مگر از نو

چنین به پیرهن تیره    اندوه سنجاق قفلی ی  دل مادر بزرگ ها شدن   تا آخر

چنین گناه خدا را به نبض شال نیفتاده   روی شانه ی تنها بردن

چنین نوشتن  بی خط    بی خط آمدن آه    آه گشتن چرخشت در انگور

گور این همه هوهو زدن به ناز پدر آخر ؟

 

دهانم خون   !    لبم شکسته !  

 لا تعرف الوجوه بسیماهم    حبیبکم

 

قبیله را تب و طاعون گرفته

که   می آمد    می رفت      می نشست   می پیچید   می گذشت    تهی تر    سبک تر از گل بادام  

رهاتر از خود بادام    که توی جیب کاپشنم می ماند   تا   پگاه عدم

می گریخت خدا پشت میز    پس آه    لای برگ برگ گلی زرد رنگ که پر پر کردی.

 

دیشب    خودم    خودت    جمیله   و    حافظ بود فقط

تمام خاک مرا تنها بودند  .