لج کرده ام      به چشم های خدا زل می زنم

نشسته ای به جهان فکر می کنی

کتاب می سوزانم     در لوحه ی خرفت  تواریخ بنویسید

خدا نکند سطر ها قیام کنند    حساب تان را کف دست تان می گذارند

دنیا پر از شرنگ نشود   شانس می آوری اخوی .

 

زل می زنم به دست های خودم

کمر به قتل دهانم می بندم

به خسبیدن پشت می کنم

غلت می زنم درون ظلمت ناتاکجای خاکستر

برایتان دو دسته گل مریم می آورم

بدم نمی آید    بنشینم    و   مبل ها همیشه سبکتر باشند از خدا

خطر بیاید کنار پارچه ی نازک  پیرهن گلر نگ ات

بترسم   و  خفه ام بکند گاز اشک آور

برای کل قضایا دلیل تازه ببافم

برای جمله ی اوراد   شراب تازه بریزم

گناهتان را    برادران عزیزم   خواهران قشنگم    خودم به عهده بگیرم

حال می دهد   پس تلاقی ی آواهاعلامتی بشوم      تا پریش شود موهاتان

بر  دراز اتوبانها     نهال بی رمقی باشم

                                        از نبودنش بهتر

پل ها را بردارم

به جایشان تهی بنشانم      که    ماشین ها  کنار هم بنشینند حرف ها بزنند

دوست دارم خیار پوست بکنم

و بیهده برای یک سفر دور        دور شوم از ماه.

 

محبوب من 

وقتی که نیستی  تو نیستی  ومن ناچارم

زل میزنم   به هر چه زل زدنی هست     روبروی  کسی نیست  جز همین.