خاموش  ،  سنگ   ،  مساوی

 من از جزیره ی آد م خوار ها به خانه ی تان می آیم

چراغ کشته ی لب هاتان را می افروزم.

 

شعر نمی خوانم

یکهو تمام جهان می خواهد در من بنویسد :

                                               دوستت دارم

یکهو کتاب ها همه یکجا می آیند روی خط که بگویند:

                                                                      الو

                                                                 رفیق هوا با ماست

                                                               آسمان  ،  ترانه ،  ژاکت یقه اسکی

                                                               و در کنار میز خدا

                                                      یک صندلی برای تو خالی کرده اند پرستو ها.

 

بگذار سطر ها همه راضی باشند

و بچه ها که مرابا آب نبات چوبی ی رویای کوچک شان عوض کردند.

 

عزیزم

یک چای تلخ بهاره ی لاهیجان به من بدهید

حرف های اول شعرم برای شما ناقابل

من مخلص تمام ورق ها هم هستم که کودنند

من مخلص تمام قلم ها یی هستم که مرا خط می کشند نمیرم

با سازتان نه تنها می رقصم

 بلکه می میرم این دو چشم پریشان را یکجا.

 

حالا که راه کمی مانده با زنگ هر تلفن حالم خوب می شود

فکر کرده ام نکند آذر تمام شود به دنیا نیایم

به قصه های ساده ای که مرا می نویسند معتقدم

ایمان دارم شیطان گناه اول حوا نبود خدا با ماست

انسان برای هیچ کسی کافی نیست

و تکه تکه شدن هایم برای خودم می ماند .

 

فواد من

حالا که از جزیره ی آد خوار ها می آیم ققنوس وار

بگذار چای تازه بنوشم

در بامداد کافه ی دنیا بنشینم

تنها باشم  ،  غریبه  ،  تلفن زنگ بزند و بگویی :

                                                               الو

                                                            رفیق کجایی ؟

                                                  این صندلی برای تو خالی ست دیر می شود ها!

 

 یک صندلی برای خودم خالی کن

چون تازه زاده شدم در آذر ماه

تا مرگ فاصله ای هست حتی یک خط

و آن خط آخر را بردار مال تو.

 

امروز روز چندم امشب خواهد شد ؟ خبر بده.