تا جمعه ساعت دو دنیا را آتش می زنم

می توانی در خانه بمانی و بشقاب هایت را بشوری

سنگی بیندازی

                  سایه ی ابر از آب بگذرد

ماه بیفتد در چشمان آسمان   که    تنش خیس می شود  از  تابیدن .

 

تا جمعه ساعت دو   تمام شعر های زمین را می سوزانم

با صدای بلند باد

توی کوچه های بیابان زمزمه می بافم

حروف رابطه را هاشور می زنم

عجالتا به اطلاع زمستان می رسانم

تا جمعه ساعت دو باران ممنوع .

 

 

دنیا باید لباس گرم بپوشد

با ژاکتی که پود زمزمه هایم در اوست

دنیا باید برای فاصله ها فکری بکند

دنیا باید به احترام حس درخشان زندگی  کلاه از سر بردارد

شب های قاهره باشد موسیقی را

لب های بوسه ی رقصان در بغداد قصه ها

دنیا باید به فکر عاقبت گلها باشد

دنیا باید به آیه آیه ی هذیان برگ ها جواب پس بدهد

                                                 تا جمعه ساعت دو .

 

 

می توانی کنار لایحه ی مستی   بنشینی

خمار تازگی ی وقت های خواب بمانی تنبل

صدای خسته ی ام کلثوم را بی ملاحظه ی رویاها

                                                    ولوم بدهی

و من مدام بگویم   بی انصاف چقدر جام جهان بین بی فکر است.

 

 

تا جمعه ساعت دو تعطیل

حتی حقوق شهروندی ی آرام رد شدن تعطیل

حتی صدای زخمی ی مردان دوردست

تصنیف راز های کتک خوردن   در  وقت بی دریغ دمکراسی تعطیل

 از پشت عینک ات

   که    نگران  است پنجره ها را

 و  با پرنده های خدا حرف می زند

تعطیل می کنم همیشه ی ناپیدا را تا جمعه ساعت دو .

 

 

این روز های سرد که تا جمعه ساعت دو وقت می برد

                 کتاب بخوان

اس ام اسی بفرست برای کریستیان بوبن

در ارتفاع یک نت بودهی بار اطراق کن

روی فواصل یک حرف تا خدا راحت باش

گاهی برس بکش به پریشانی

مو های گیج صدایت را تنظیم کن به قرمز لب هایت

                       در آن مربعی که دلش می خواست آینه ات باشد

با خواهرت ،  ترنم خورشید را بگیر و  برو تا اشراق

من کهکشان راه شیری ی خوشرنگی سراغ دارم

                            لای کتاب بیهده اسمش هست.

 

 

تا جمعه ساعت دو دنیا را می لرزانم

  فکر خودت باش

دارد پیاله ی موسیقی از شیر خاطره ها سر می رود

و ممکن است که   خوابت  آتش  بگیرد. 

 

 

شعر های دیگری برای خودم دارم

خواب های زیادی باید دوباره ببینم

                      تا جمعه ساعت دوفعلن .