" باید ساعت بعدالظهر را تو کوک کنی

                                                  پسرجان!

باید کلید باغ شبم را تو پای درختان خزان چال کنی

                                                         دخترک !

باید لبان هراس ازگلوی منفجرم برچینی

                                                            زن.! "

 

به همین سادگی پای اجاق تنم نشستم

ورق زدم سطوح تنم را  به تباهی

گفتم و خنده شبستان را گر زد

گفتم و ماه لبش را لوچ کرد

گفتم و باد برایم مویید.

 

وای

عجب ترانه ی تلخی گذاشتی زیر زبان گاز گرفته ی گنگ ام

شبان گوسپندان کلام الکن سرواد رنگ پریده ی شب  بدجوری دیر!

تو کاهن مردان قلعه ی مرگ پریدن نور از نگاه منی

ماهی

که نیم تاب تنش را برای شب خدعه می افشاید

بانوی رقص رقص کنانی در مراسم رجم سیاووش

                                               مغموم

                                                      شوم

روم جهان سوز ولایت ماوراء النهر کتاب قدسی نجوایم

             در بی پگاه صبح بلا یی

                                        اسکندر  .

 

هنوز مثل پرستوها میان بادگیر هایی که خدا آنرا ساخت

                             لانه می کنی

و

مرا با تمام گناهانت تنها رها کرده ای و دل از باغ می رمد.

 

بسم الله :

صدا میان سرد های مشبک وول می خورد در مهتابی

درخت لای ملحفه ی باغچه با باد می شود

جهان برای تماما دوباره جهان بودن جوان شده در لب هایم

خواب از سرم پریده

زن دریده به چشمان خاک خیره می افتد

 روم دلم را به مثنوی ی مسافران آن طرف آبها به مولوی  بلخ

پسر برای غزل در شیراز باز می شود

خدا کلاغ را برای طلوع دور  که با ما شمس می شود به این حوالی ی نزدیک

                                                قار قار  قار قار...........

 

دو خط از آن قشنگ ترک ها بنویسی رسیده ام که به دنیا برگردیم

مثل آدم و حوا بی ما و من و

                                   تنها

کیف مرا جان می آورد

که

بگویی: ای جان!

خزان هم بد نیست

 

........صدای خنده شبستان را پ